Σίβυλλα δέ, ἐν Ἕλλησιν καὶ ἐν τοῖς λοιποῖς ἔθνεσιν γενομένη προφῆτις, ἐν ἀρχῇ τῆς προφητείας αὐτῆς ὀνειδίζει τὸ τῶν ἀνθρώπων γένος, λέγουσα· Ἄνθρωποι θνητοὶ καὶ σάρκινοι, οὐδὲν ἐόντες, Πῶς ταχέως ὑψοῦσθε, βίου τέλος οὐκ ἐσορῶντες; Οὐ τρέμετ᾿, οὐδὲ φοβεῖσθε θεόν, τὸν ἐπίσκοπον ὑμῶν, Ὕψιστον γνώστην, πανεπόπτην, μάρτυρα πάντων, Παντοτρόφον κτίστην, ὅστις γλυκὺ πνεῦμ᾿ ἐν ἅπασι Κάτθετο, χἡγητῆρα βροτῶν πάντων ἐποίησεν; Εἶς θεός, ὃς μόνος ἄρχει, ὑπερμεγέθης, ἀγένητος, Παντοκράτωρ, ἀόρατος, ὁρῶν μόνος αὐτὸς ἅπαντα, Αὐτὸς δ᾿ οὐ βλέπεται θνητῆς ὑπὸ σαρκὸς ἁπάσης. Τίς γὰρ σὰρξ δύναται τὸν ἐπουράνιον καὶ ἀληθῆ Ὀφθαλμοῖσιν ἰδεῖν θεὸν ἄμβροτον, ὃς πόλον οἰκεῖ; Ἀλλ᾿ οὐδ᾿ ἀκτίνων κατεναντίον ἠελίοιο Ἄνθρωποι στῆναι δυνατοί, θνητοὶ γεγαῶτες, Ἄνδρες ἐν ὀστήεσσι, φλέβες καὶ σάρκες ἐόντες. Αὐτὸν τὸν μόνον ὄντα σέβεσθ᾿ ἡγήτορα κόσμου, Ὃς μόνος εἰς αἰῶνα καὶ ἐξ αἰῶνος ἐτύχθη, Αὐτογενής, ἀγένητος, ἅπαντα κρατῶν διαπαντός, Πᾶσι βροτοῖσι νέμων τὸ κριτήριον ἐν φαΐ κοινῷ. Τῆς κακοβουλοσύνης δὲ τὸν ἄξιον ἕξετε μισθόν, Ὅττι θεὸν προλιπόντες ἀληθινὸν ἀέναόν τε Δοξάζειν, αὐτῷ τε θύειν ἱερὰς ἑκατόμβας, Δαίμοσι τὰς θυσίας ἐποιήσατε τοῖσιν ἐν ᾅδῃ. Τύφῳ καὶ μανίῃ δὲ βαδίζετε, καὶ τρίβον ὀρθὴν Εὐθεῖαν προλιπόντες ἀπήλθετε, καὶ δι᾿ ἀκανθῶν Καὶ σκολόπων ἐπλανᾶσθε. Βροτοὶ παύσασθε μάταιοι Ῥεμβόμενοι σκοτίῃ καὶ ἀφεγγέϊ νυκτὶ μελαίνῃ, Καὶ λίπετε σκοτίην νυκτός, φωτὸς δὲ λάβεσθε. Οὗτος ἰδοὺ πάντεσσι σαφὴς ἀπλάνητος ὑπάρχει. Ἔλθετε, μὴ σκοτίην δὲ διώκετε καὶ γνόφον αἰεί· Ἠελίου γλυκυδερκὲς ἰδοὺ φάος ἔξοχα λάμπει. Γνῶτε δὲ κατθέμενοι σοφίην ἐν στήθεσιν ὑμῶν· Εἷς θεὸς ἔστι, βροχάς, ἀνέμους, σεισμοὺς ἐπιπέμπων, Ἀστεροπάς, λιμούς, λοιμοὺς καὶ κήδεα λυγρὰ Καὶ νιφετούς, πρύσταλλα. Τί δὴ καθ᾿ ἓν ἐξαγορεύω; Οὐρανοῦ ἡγεῖται, γαίης κρατεῖ, αὐτὸς ὑπάρχει. Καὶ πρὸς τοὺς γενητοὺς λεγομένους ἔφη· Εἰ δὲ γενητὸν ὅλως καὶ φθείρεται, οὐ δύνατ᾿ ἀνδρὸς Ἐκ μηρῶν μήτρας τε θεὸς τετυπωμένος εἶναι. Ἀλλὰ θεὸς μόνος εἷς πανυπέρτατος, ὃς πεποίηκεν Οὐρανὸν ἠέλιόν τε καὶ ἀστέρας ἠδὲ σελήνην, Καρποφόρον γαῖάν τε καὶ ὕδατος οἴδματα πόντου, Οὔρεά θ᾿ ὑψήεντα καὶ ἀέναα χεύματα πηγῶν· Τῶν .τ᾿ ἐνύδρων πάλι γεννᾷ ἀνήριθμον πολὺ πλῆθος· Ἑρπετὰ δὲ γαίης κινούμενα ψυχοτροφεῖται, Ποικίλα τε πτηνῶν λιγυροθρόα, τραυλίζοντα, Ξουθὰ, λιγυπτερόφωνα, ταράσσοντ᾿ ἀέρα ταρσοῖς· Ἐν δὲ νάπαις ὀρέων ἀγρίαν γένναν θέτο θηρῶν· Ἡμῖν τε κτήνη ὑπέταξεν παντα βροτοῖσιν, Πάντων δ᾿ ἡγητῆρα κατέστησεν θεότευκτον, Ἀνδρὶ δ᾿ ὑπαίταξεν παμποίκιλα κοὐ καταληπτά. Τίς γὰρ σὰρξ δύναται θνητῶν γνῶναι τάδ᾿ ἅπαντα; Ἀλλ᾿ αὐτὸς μόνος οἶδεν ὁ ποιήσας τάδ᾿ ἀκ᾿ ἀρχῆς, Ἄφθαρτος κτίστης αἰώνιος, αἰθέρα ναίων, Τοῖς ἀγαθοῖς ἀγαθὸν προφέρων πολὺ πλείονα μισθόν, Τοῖς δὲ κακοῖς ἀδίκοις τε χόλον καὶ· θυμὸν ἐγείρων, Καὶ πόλεμον καὶ λοιμὸν ἰδ᾿ ἄλγεα δακρυόεντα. Ἄνθρωποι, τί μάτην ὑψούμενοι ἐκριζοῦσθε; Αἰσχύνθητε γαλᾶς καὶ κνώδαλα θειοποιοῦντες. Οὐ μανίη καὶ λύσσα φρενῶν αἴσθησιν ἀφαιρεῖ, Εἰ λοπάδας κλέπτουσι θεοί, συλοῦσι δὲ χύτρας; Ἀντὶ δὲ χρυσήεντα πόλον κατὰ πίονα ναίειν Σητόβρωτα δέδορκε, πυκναῖς δ᾿ ἀράχναις δεδίασται ! Προσκυνέοντες ὄφεις κύνας αἰλούρους, ἀνόητοι, Καὶ πετεηνὰ σέβεσθε καὶ ἑρπετὰ θηρία γαίης Καὶ λίθινα ξόανα καὶ ἀγάλματα χειροποίητα, Κἀν παρόδοισι λίθων συγχώματα· ταῦτα σέβεσθε Ἄλλα τε πολλὰ μάταια, ἃ δὴ κ᾿ αἰσχρὸν ἀγορεύειν. Εἰσὶ θεοὶ μερόπων δολοήτορες [οὗτοι] ἀβούλων, Τῶν δὴ κἀκ στόματος χεῖται θανατηφόρος ἰός. Οὗ δ᾿ ἔστι ζωή τε καὶ ἄφθιτον ἀέναον φῶς, Καὶ μέλιτος [γλυκεροῦ] γλυκερώτερον ἀνδράσι χάρμα Ἐκπροχέει—, τῷ δεῖ μόνῳ αὐχένα κάμπτειν, Καὶ τρίβον αἰώνεσσιν ἐν εὐσεβέεσσ᾿ ἀνακλίνειν. Ταῦτα λιπόντες ἅπαντα, δίκης μεστὸν τὸ κύπελλον, Ζωρότερον, στιβαρόν, βεβαρημένον, εὖ μάλ᾿ ἄκρητον, Εἱλκύσατ᾿ ἀφροσύνῃσι μεμηνότι πνεύματι πάντες· Κοὐ θέλετ᾿ ἐκνῆψαι καὶ σώφρονα πρὸς νόον ἐλθεῖν, Καὶ γνῶναι βασιλῆα θεόν, τὸν πάντ᾿ ἐφορῶντα. Τοὔνεκεν αἰθομένοιο πυρὸς σέλας ἔρχετ᾿ ἐφ᾿ ὑμᾶς· Λαμπάσι καυθήσεσθε δι᾿ αἰῶνος τὸ πανῆμαρ, Ψεύδεσιν αἰσχυνθέντες ἐπ᾿ εἰδώλοισιν ἀχρήστοις. Οἱ δὲ θεὸν τιμῶντες ἀληθινὸν ἀέναόν τε Ζωὴν κληρονομοῦσι, τὸν αἰῶνος χρόνον αὐτοὶ Οἰκοῦντες παραδείσου [ὁμῶς] ἐριθηλέα κῆπον, Δαινύμενοι γλυκὺν ἄρτον ἀπ᾿ οὐρανοῦ ἀστερόεντος. Ὅτι μὲν οὖν ταῦτα ἀληθῆ καὶ ὠφέλιμα καὶ δίκαια καὶ προσφιλῆ πᾶσιν ἀνθρώποις τυγχάνει, δῆλόν ἐστιν, καὶ ὅτι οἱ κακῶς δράσαντες ἀναγκαίως ἔχουσιν κατ᾿ ἀξίαν τῶν πράξεων κολασθῆναι.
E a Sibila, tornada profetisa entre os gregos e as demais nações, no princípio da sua profecia censura a raça dos homens, dizendo: "Homens mortais e carnais, que nada sois, como depressa vos exaltais, sem ver o fim da vida? Não tremeis nem temeis a Deus, o vosso vigia, o Altíssimo conhecedor, que tudo vê, testemunha de todos, criador que a todos nutre, que pôs em todos o doce sopro e fez [o homem] guia de todos os mortais? Um só é Deus, que só ele governa, sobremaneira grande, ingênito, todo-poderoso, invisível, que só ele vê tudo, mas ele mesmo não é visto por nenhuma carne mortal. Pois que carne pode ver com os olhos o Deus celeste e verdadeiro, imortal, que habita o firmamento? Nem sequer diante dos raios do sol podem os homens permanecer, tendo nascido mortais, homens em ossos, sendo veias e carnes. A ele só, o único que é, venerai, guia do mundo, que só ele para sempre e desde sempre foi feito, autogerado, ingênito, que tudo domina perpetuamente, distribuindo a todos os mortais o juízo na luz comum. E da vossa má intenção tereis a merecida paga, porque, abandonando o Deus verdadeiro e perene, em vez de o glorificar e de lhe sacrificar sagradas hecatombes, aos demônios que estão no Hades fizestes os sacrifícios. Andais em soberba e loucura, e, abandonando a vereda reta e direita, partistes, e por entre espinhos e estacas vos extraviastes. Mortais vãos, cessai de vaguear na treva e na noite negra sem luz; deixai a treva da noite, e agarrai a luz. Eis que este é para todos claro, sem erro. Vinde, não persigais a treva e a névoa sempre; eis que a luz de doce olhar do sol brilha sobremaneira. Conhecei, pondo a sabedoria no vosso peito: um só é Deus, que envia chuvas, ventos, terremotos, relâmpagos, fomes, pestes e lutuosas dores, e nevascas, geadas. Mas por que enumerar uma a uma? Ele governa o céu, domina a terra, ele mesmo existe". E aos ditos gerados disse: "Se algo é gerado e perece, não pode ser Deus, formado dos lombos de um homem e de um ventre. Mas Deus é um só, o supremo, que fez o céu, o sol, os astros e a lua, e a terra frutífera, e as ondas de água do mar, e os altos montes, e as correntes perenes das fontes; e gera, por sua vez, a inumerável e grande multidão dos animais aquáticos; e os répteis que se movem na terra são vivificados; e as variegadas aves de canto agudo, que gorjeiam, ligeiras, de asa sonora, agitando o ar com as penas; e nos vales dos montes pôs a selvagem prole das feras; e a nós, mortais, sujeitou todos os gados, e constituiu [o homem] guia de todos, obra de Deus, e sujeitou ao homem coisas variadíssimas e incompreensíveis. Pois que carne de mortais pode conhecer todas estas coisas? Só ele as sabe, o que as fez desde o princípio, o incorruptível criador eterno, que habita o éter, que oferece aos bons um bem, recompensa muito maior, mas aos maus e injustos suscita cólera e furor, e guerra e peste e dores lacrimosas. Homens, por que, exaltando-vos em vão, vos desarraigais? Envergonhai-vos de fazer deuses de doninhas e alimárias. Não é loucura e furor da mente que tira o discernimento, se os deuses roubam pratos e furtam panelas? Em vez de habitar o firmamento dourado e opulento, ei-lo comido pela traça, cercado de espessas teias de aranha! Adorando serpentes, cães, gatos, insensatos, e venerando as aves, os répteis e as feras da terra, e imagens de pedra e estátuas feitas por mãos, e, nas encruzilhadas, montes de pedras — estas coisas venerais, e muitas outras vãs, que é vergonhoso até dizer. Estes são os deuses enganadores dos mortais insensatos, de cuja boca escorre veneno mortífero. Mas aquele em quem há vida, luz incorruptível e perene, e alegria mais doce que o mel doce, que ele derrama sobre os homens — só a ele se deve dobrar o pescoço, e reclinar-se na vereda [que leva] aos séculos, entre os piedosos. Abandonando todas estas coisas, o cálice cheio de justiça, mais forte, robusto, carregado, muito puro, sorvestes todos, na insensatez, com o espírito enlouquecido; e não quereis despertar e vir a uma mente sensata, e conhecer o Deus rei, que tudo vê. Por isso o clarão do fogo ardente vem sobre vós; sereis queimados com tochas pelos séculos, todo o dia, envergonhados pelas mentiras dos ídolos inúteis. Mas os que honram o Deus verdadeiro e perene herdam a vida, habitando eles mesmos, pelo tempo do século, o jardim verdejante do paraíso, banqueteando-se com o doce pão vindo do céu estrelado". Que estas coisas, pois, são verdadeiras, úteis, justas e caras a todos os homens, é evidente, e que os que praticaram o mal têm necessariamente de ser castigados segundo o mérito das suas ações.